All posts by Admin

Żegnamy Macieja Kuczyńskiego, CO 1982

5 sierpnia 2019 r. w wieku 90 lat zmarł Maciej Kuczyński – uczestnik Powstania Warszawskiego, architekt, speleolog, polarnik, kierownik organizacyjny wypraw naukowych na Spitsbergen, paleontologicznych na pustynię Gobi, eksploracyjnych do jaskiń trzech kontynentów, m.in. odkrywającej jaskinie kwarcytowe na wenezuelskim płaskowyżu Sarisarinama; pisarz – autor kilkudziesięciu książek, laureat nagród literackich; współzałożyciel Oddziału Polskiego The Explorers Club i prezes naszego Stowarzyszenia; przede wszystkim zaś Wspaniały, Piękny Człowiek!

Pogrzeb odbędzie się we środę 14 sierpnia o godz. 12 na Starych Powązkach w Warszawie.

Cześć Jego Pamięci!

W imieniu Członków i Zarządu Oddziału Polskiego The Explorers Club
Monika Rogozińska, MED 1993

Maciej Kuczyński

Ur. 15.04.1929 w Warszawie – zm. 5.08.2019 r. w Warszawie.

Z wykształcenia architekt, z zamiłowania polarnik, speleolog, alpinista, badacz, odkrywca, z zawodu literat i publicysta.

Jako 15-letni harcerz Szarych Szeregów dołączył pod ps. „Rosomak” do Powstania Warszawskiego w dzielnicy Śródmieście. Po upadku Powstania i wygnaniu mieszkańców stolicy z miasta, przebywał w Krakowie, gdzie ukończył liceum i Wydział Architektury na Politechnice Krakowskiej. Od lat 60. XX w. ponownie zamieszkał w Warszawie.

 

1949 r.   Współorganizował reaktywowany po wojnie Klub Wysokogórski i współtworzył jego Komisję Taternictwa Jaskiniowego.

 

1950 r.    Współzałożył krakowski Klub Grotołazów – pierwszą w Polsce grupę, która zastosowała metody taternickie i nurkowe do eksploracji jaskiń.

Uczestniczył m.in. w eksploracji tatrzańskich jaskiń: Miętusiej, Zimnej, Kasprowej Niżnej, Chochołowskiej Szczeliny.

 

1956 r.    Współorganizator i uczestnik wyprawy rekonesansowej Polskiej Akademii Nauk na Spitsbergen.

 

1957 r.    Kierownik organizacyjno-techniczny i uczestnik Polskiej Wyprawy Międzynarodowego Roku Geofizycznego na Spitsbergen.

 

1958 r.    Kierownik wyprawy Polskiego Związku Alpinizmu do jaskiń Kuby, gdzie uczestniczył w odkryciu i eksploracji kilkunastu nowych jaskiń.

 

1958-1965 Kierował wyprawami odkrywczymi do jaskiń Polski, Czechosłowacji, Węgier, Bułgarii.

 

1963-64-65,1967,1970,1971 Kierownik organizacjo-techniczny i uczestnik szeregu wypraw paleontologicznych Polskiej Akademii Nauk na pustyni Gobi w Mongolii, odkrywających szkielety nieznanych gatunków dinozaurów i pierwotnych ssaków sprzed milionów lat.

 

1966 r.     Kierownik wyprawy Polskiego Związku Alpinizmu, która dokonała czwartego zejścia na dno najgłębszej wówczas znanej jaskini świata Gouffre Berger (–1424m) we Francji.

 

1969 r.         Kierował wyprawą Polskiego Związku Alpinizmu do najgłębszej jaskini Ameryki Południowej – San Agostin w Meksyku oraz eksploracją kilkudziesięciu dziewiczych jaskiń w dżungli

Lakandonów w Meksyku, dokonaną podczas 120 km marszu przez selvę do świętego jeziora Majów – Miramar.

 

1972 r.         Kierownik wyprawy wysokogórskiej Polskiego Związku Alpinizmu w Andy Chile i Perú, m.in. uczestniczył w pierwszym wejściu na dziewiczy szczyt Cerro Sólo (6120 m) i w pierwszej

eksploracji najgłębszej jaskini Perύ – Racasmarca.

 

1973 r.          Uczestnik wyprawy „Glacier Pollution Study” US Environmental Protection Agency i polskiego Centralnego Laboratorium Ochrony Radiologicznej w Himalaje Nepalu – na lodowce masywu Langtang.

 

1974 r.          Kierownik organizacyjny i uczestnik wyprawy geofizycznej Polskiej Akademii Nauk na Spitsbergen.

 

1975 r.           Uczestnik wyprawy „Glacier Pollution Study” USA Environmental Protection Agency i polskiego Centralnego Laboratorium Ochrony Radiologicznej w równikowe góry lodowcowe pasma Ruwenzori – legendarne Góry Księżycowe, u źródeł Nilu w Ugandzie.

 

1976 r.           Kierownik wyprawy speleologicznej Polskiego Związku Alpinizmu i Sociedad Venezolana de Espeleologia na dziewiczym płaskowyżu Sarisarinama w dorzeczu Orinoko w Wenezueli. Uczestnik speleologicznego „odkrycia stulecia” – eksploracji nieznanego rodzaju jaskiń w skałach kwarcytowych. Kierował wyprawą pontonową, która płynąc w dżungli wzwyż rzeki Caura – dopływu Orinoko, dotarła do jej wodospadów.

 

1977 r.           Uczestnik wyprawy „Glacier Pollution Study” USA Environmental Protection Agency i polskiego Centralnego Laboratorium Ochrony Radiologicznej na lodowce masywu Mount McKinley (dziś Denali) na Alasce.

 

1980 r.           Kierował wyprawą speleologiczną Polskiego Związku Alpinizmu, która jako druga osiągnęła rekordową wówczas głębokość  -640 mw najgłębszej jaskini Ameryki – Sótano de San Agostin.

 

1982 r.           Uczestniczył w fińskich badaniach ekologicznych subpolarnych jezior Laponii w Finlandii.

 

1982 r.            Został zaproszony i przyjęto do The Explorers Club  (siedziba Centrali Klubu w Nowym Jorku).

 

1983 r.            Uczestniczył w wyprawie jachtowej przyrodniczo-filmowej na wyspy Alandzkie na Bałtyku.

 

1985 r.             Otrzymał tytuł Członka Honorowego Polskiego Związku Alpinizmu.

 

1992 r.             Zinterpretował znaczenie inskrypcji na Dysku z Fajstos z Krety (ok. 1600 p.n.e.) i opublikował swoją hipotezę w książce pt. „Dysk z Atlantydy”.

 

1993 r.               Był współzałożycielem Oddziału Polskiego The Explorers Club i przez dekadę służył mu jako jego prezes.

 

1998-2004       Prowadził jako wykładowca wyprawy dla turystów do Perύ, Meksyku, Belize, Gwatemali, Hondurasu.

 

Przez trzy dekady badał kultury prekolumbijskie i szamanizm w Meksyku oraz w Ameryce Środkowej. Doszedł do sensacyjnej hipotezy na temat biologicznej i transcendentalnej wiedzy dawnych Meksykanów oraz źródeł jej pochodzenia (zawarł ją w książkach “Czciciele węża” i “Rok 838, w którym Mistekowie odkryli kod genetyczny”).

 

Jest autorem powieści i opowiadań:

ALARM POD ANDAMI, 1961

BABCIA-ROBOT PRZY KOMINKU, 1963

DO WIDZENIA, SŁOŃCE, 1963

BIAŁE PALMY, 1963

CHŁOPIEC Z GÓR ORGANOWYCH, 1964

GWIAZDY SUCHEGO STEPU, 1965

ATLANTYDA, WYSPA OGNIA, 1967 (lektura szkolna)

KATASTROFA, 1968

WYPRAWA PO DINOZAURY, 1968

ZIMNY BRZEG, 1969

KAYUM, 1970

RABUNEK, 1972

ZWYCIĘZCA, 1976

OBIEŻYŚWIAT, 1976

OBIEŻYŚWIAT – NOWE PRZYGODY, 1976

WYNALAZEK, 1978

KASK, 1978

ROK BARANA, 1989

LEGENDY O ŚWIĘTYCH, 1999

 

literatury faktu:

CZELUŚĆ, 1972

ZWROTNIK DINOZAURA, 1977

TAJEMNICZY PŁASKOWYŻ, 1981

SKĄD SIĘ BIORĄ DZIECI, 1986

CZCICIELE WĘŻA, 1990

DYSK Z ATLANTYDY, 1992

ATLANTYDA, JEJ TAJEMNICE I ODKRYCIA, 1994

CZELUŚĆ II wyd. rozszerzone 1997

ŻYCIE JEST MYŚLĄ, 1997

WIELCY ZDOBYWCY, 1998

ŻYCIE SPADŁO Z NIEBA, 1999

TATRZAŃSKIE DRAMATY, 1999

PODRÓŻ, 2006

WODOSPAD, 2010

 

współautorem:

WYPRAWY NA KONIEC ŚWIATA, 2004

MIĘDZY NIEBEM A PIEKŁEM,  2004

ŚWIAT NA TALERZU,  2004,

ADVENTUROUS DREAMS, ADVENTUROUS LIVES, 2007 Canada

 

Ponadto jest autorem artykułów prasowych, reportaży z wypraw, scenariuszy filmowych, słuchowisk radiowych, reżyserem i autorem zdjęć do siedmiu filmów dokumentalnych o wyprawach badawczych, współtwórcą kilku programów telewizyjnych (m.in. serii  „Transantarctica” o wyprawie Marka Kamińskiego na Biegun Południowy).

Polskie wydania książek Maciej Kuczyńskiego osiągnęły nakład ok. 1,6 mln egzemplarzy. Otrzymał Harcerską Nagrodę Literacką 1976 i Nagrodę literacką IBBY UNESCO 1980 (International Board on Books for Young People).

Ratunek na Evereście – spotkanie z Jangbu Szerpą

Fotografie i opowieści Jangbu Szerpy zabiorą nas na wyprawę na Everest podczas której on wraz ze swoim kolegą i dwoma wspinającymi się klientami uratowali życie szerpie i młodemu himalaiście z innej ekspedycji. A wszystko to na wysokości 8600 m npm! Najwyżej na świecie! Jangbu opowie także jak wyglądają przygotowania do zdobycia szczytu Everestu od strony szerpy – ile razy kursują oni między kolejnymi obozami przygotowując je i wnosząc zaopatrzenie, podczas gdy klienci aklimatyzują się niżej, jak planuje się datę zdobycia szczytu w oparciu o prognozy pogody, ile butli zabierają szerpowie i co się dzieje z pustymi, dlaczego nie wolno zostawiać bannerów z logo sponsorów na szczycie i, czy wolno pić alkohol podczas ekspedycji. Czytaj dalej